(مگر خداوندگاران می میرند؟) واکنش های سرشار از عشق و احساس کاربران به درگذشت بهرام بیضایی
به گزارش سرویس فرهنگ و هنر وبپیما به نقل از خبرآنلاین - ریحانه اسکندری: هنرمندی که سال هاست صدایش الهام بخش نسل ها بوده، حالا سکوت کرده است. در روز تولد ۸۷ سالگی اش، بهرام بیضایی چشم از جهان فروبست و جامعه هنری ایران و کاربران شبکه های اجتماعی را در اندوهی عمیق فرو برد. میراث او نه تنها در آثار نمایشی و سینمایی، بلکه در صدای مستقل و جسورانه ای است که همواره مرزهای فکری را جابجا می کرد.
واکنش ها در برناجه ایکس با حسرت و احترام آغاز شده است:
کاربری نوشت: «مگر خداوندگاران می میرند؟!»
دیگری شاعرانه نوشت:«"من می روم و نگاه تو، تنها چیزیست که با خود می برم"؛ بدرود بهرام بیضایی بزرگ.»
کاربری به اهمیت صدای متفاوت بیضایی در عرصه روشنفکری اشاره کرد:«بهرام بیضایی سوای اهمیت هنری ، در غلبه مطلق روشنفکری چپ، صدای متفاوتی بود همیشه و به لطف همین صداها می شد گاهی از چارچوب روایت همیشگی و نخ نمای روشنفکری در ایران بیرون زد. صدایی که یادآوری می کرد برای روشن اندیشی لازم نیست حتما از ایران بیزار باشی.»
فقدان او در روز تولد، غم کاربران را دوچندان کرد: «بهرام بیضایی در روز تولدش فوت کرد. خدایش رحمت کند. چند ماه پیش فیلم «غریبه و مه» را دیدم؛ چه شاهکاری بود.»
دیگری نوشت: «چرا با خودم فکر می کنم یک سری ها قرار است تا ابد بمانند، بهرام بیضایی جزو همون ها بود.»
دیگری با حسرت پایان تماشای آثار جدید از او نوشت: «ولی من همچنان منتظر بودم یه نمایش دیگه از او ببینم.»
کاربری اشاره کرد بیضایی تجسم ایران دوستی و خلاقیت دراماتیک بود: «بهرام بیضایی بزرگ ما. تجسم ایران دوستی. استاد بی بدیل هنرهای دراماتیک درگذشت. چقدر احساس بی پناهی دارم.»
کاربری با نگاه احساسی، عظمت هنری او را توصیف کرد: «جامی است که عقل آفرین میزندش، صد بوسه ز مهر بر جبین میزندش. این کوزه گر دهر چنین جام لطیف می سازد و باز بر زمین میزندش.»
کاربری اشاره کرد سینمای مولف ایران یکی از اضلاع مهم خود را از دست داد: «بعد از درگذشت علی حاتمی، عباس کیارستمی و ناصر تقوایی و داریوش مهرجویی، ضلع آخر سینمای مولف، بهرام بیضایی استاد بی بدیل سینمای ایران دار فانی را وداع گفت. بهترین کارگردان های سینمای ایران در آرامش ابدی هستند، روحشان شاد و یادشان گرامی.»
دیگری گفت تأثیر آثار او بر نسل ها هم چنان محسوس است:«اندیشه ای ژرف و قلمی تأثیرگذار. آثار او بازتابی از تاریخ، اسطوره و هویت ایرانی اند. نگاه مستقل و جسورانه اش الهام بخش نسل های گوناگون. یادش مانا.»
و برخی کاربران با یادآوری نمایشنامه ها، عمق میراث او را نشان دادند:«موبد: باید به سراسر ایران زمین پندنامه بفرستیم. زن آسیابان: پندنامه بفرست ای موبد، اما اندکی نان نیز بر آن بیفزای... ما مردمان از پند سیر آمده ایم و بر نان گرسنه ایم! «مرگ یزدگرد». بهرام بیضایی هم رفت...»
بیضایی در طول هفت دهه فعالیت هنری، همواره صدایی مستقل، جسور و الهام بخش بود؛ صدایی که با آثارش، نسل ها را به فکر، به احساس و به تجربه انسانی دعوت کرد. مرگ او، پایان یک فصل نیست، بلکه یادآوری ارزش هنر و اندیشه در فرهنگ ایران است.
این خبر توسط سایت خبرآنلاین منتشر شده و وبپیما صرفا آن را به اشتراک گذاشته است.
منبع: خبرآنلاین
