رابرت دووال درگذشت - بازیگری که با (پدرخوانده) جاودانه شد
به گزارش سرویس فرهنگ و هنر وبپیما به نقل از همشهری - همشهری آنلاین: مرگ دووال از طریق بیانیه ای از همسرش، لوچیانا دووال، در فیس بوک اعلام شد: «دیروز با همسر عزیزم، دوست گرامی و یکی از بزرگ ترین بازیگران زمانه مان خداحافظی کردیم»، او نوشت. «باب به آرامی در خانه و در میان عشق و آسایش درگذشت. برای جهان، او یک بازیگر برنده اسکار، کارگردان و داستان گو بود. برای من، او همه چیز بود.»
او ادامه داد: «اشتیاق او برای هنر بازیگری با عشق عمیقش به شخصیت ها، یک غذای خوب و برپا کردن صحنه همراه بود. برای هر یک از نقش های فراوانش، باب همه چیز را برای شخصیت ها و برای حقیقت روح انسانی که نمایندگی می کردند ارائه داد. با این کار، چیزی پایدار و فراموش نشدنی برای همه ما به جا گذاشت. از شما برای سال ها حمایتی که از باب نشان دادید و برای فراهم کردن این زمان و حریم خصوصی جهت جشن گرفتن خاطراتی که به جا گذاشت، سپاسگزاریم.»
دووال با طبیعت گرایی زمخت خود، سبک بازیگری یک نسل را تعریف کرد که شامل رابرت دنیرو، داستین هافمن و جین هکمن بود. اگرچه او هرگز به اندازه دنیرو ستاره نبود، اما توانایی بدون تکلف او در کامل درآوردن شخصیت هایش باعث احترام همکاران و منتقدان شد. همان طور که فرانسیس فورد کوپولا یک بار به نیویورک تایمز گفت، در نقطه ای «تشخیص تفاوت بین بازیگران اصلی و بازیگران بزرگ شخصیت محور دشوار است.» او بازیگری بود که برای همکارانش نمونه بود، هفت بار نامزد اسکار شد و در عین حال در آثار تلویزیونی مانند «کبوتر تنها» و «رد پای شکسته» درخشید و مجموعاً پنج نامزدی امی دریافت کرد و دو بار برنده شد.
نخستین نقش بزرگ او در سینما، و یکی از به یادماندنی ترین نقش هایش، نقش ترسناک بو رادلی در «کشتن مرغ مقلد» در سال ۱۹۶۲ بود. اگرچه شروعی قدرتمند داشت، اما مسیر حرفه ای او کمی زمان برد تا تثبیت شود؛ تا میانه دهه ۱۹۷۰، دووال توانایی هایش در بازیگری شخصیت محور را با حضور در نقش های بزرگ تر ترکیب کرد.
در سال ۱۹۶۹، او با کارگردان جوان فرانسیس فورد کوپولا در درام صمیمی «مردمان باران» همکاری کرد و سال بعد نقش جذاب فرانک برنز در «ماس» اثر رابرت آلتمن را گرفت. او همچنین در فیلم تجربی جورج لوکاس «THX ۱۱۳۸» بازی کرد و کارهای جالبی در تئاتر نیز انجام می داد. اما فیلمی که مسیر حرفه ای او را تغییر داد، «پدرخوانده» در سال ۱۹۷۲ بود، جایی که او نقش صبور و زیرک مشاور تام هیگن را بازی کرد و برای اولین بار نامزد اسکار شد. او نقش هیگن را در «پدرخوانده: قسمت دوم» در سال ۱۹۷۴ تکرار کرد. او همچنین در «مکالمه» کوپولا و در نقش دکتر واتسون در «راه حل هفت درصد» اثر هربرت راس ظاهر شد.
در سال ۱۹۷۶، او نقش به یادماندنی یک مدیر تلویزیون بی رحم را در «شبکه» ایفا کرد و سه سال بعد، به عنوان سرهنگ کیلگور در «اینک آخرالزمان»، جمله مشهور «عاشق بوی ناپالم سر صبحم» را گفت و برای بار دوم نامزد اسکار شد. در سال ۱۹۷۷، او و اولو گراس بارد نمایشی از «گاو آمریکایی» دیوید ممت را به برادوی آوردند و بازخوردهای مختلط دریافت کردند. همان سال، او مستندی روستایی به نام «ما جت ست نیستیم» ساخت و اوایل دهه ۱۹۸۰، فیلم کوچک و دقیق «آنجلو، عشق من» را کارگردانی کرد. اما تا زمانی که در «سانتینی بزرگ» نقش شخصیت اصلی، یک پدر پرخاشگر و نظامی، را بازی نکرد، اعتبار بازیگر نقش اول سینما را کسب نکرد و در سال ۱۹۸۰ برای آن نامزد اسکار بهترین بازیگر شد. سال بعد، در جشنواره ونیز در کنار رابرت دنیرو در «اعترافات واقعی» مورد تحسین قرار گرفت. سپس، در سال ۱۹۸۴، بازی آرام و دقیق او در «بخشش های محبت آمیز»، نوشته هورتون فوت و کارگردانی بروس برسفورد، جایزه اسکار بهترین بازیگر مرد را برای او به ارمغان آورد. پس از آن، او اغلب برای نقش های فرعی یا مشترک سرصفحه دریافت می کرد، مانند «طبیعی»، «رنگ ها»، «روزهای تندر»، «رز سرگردان»، «جرونیمو: یک افسانه آمریکایی» و «تاثیر عمیق».
دووال توجه زیادی به فیلم «فرستاده» در سال ۱۹۹۷ جلب کرد، فیلمی که خودش کارگردانی و نقش اصلی آن را ایفا کرد. او برای نقش واعظ زننده تگزاسی که پس از انجام یک عمل خشونت آمیز مجبور است دوباره شروع کند، نامزد اسکار شد. در جوایز مستقل، «فرستاده» بهترین فیلم و دو نامزدی برای دووال به عنوان بازیگر و کارگردان دریافت کرد. سال بعد، او برای نقش یک وکیل نابغه و عجیب در درام دادگاهی «یک اقدام مدنی» نامزد اسکار شد.
دیگر آثار او شامل فیلم اکشن «سرقت در شصت ثانیه» با نیکلاس کیج و علمی–تخیلی «روز ششم» با آرنولد شوارتزنگر، فیلم ورزشی «شانس برای پیروزی» که در آن لهجه اسکاتلندی اجرا کرد، و درام گروگان گیری «جان کیو» بودند. دووال فیلم رازآلود «ترانگو ترور» در سال ۲۰۰۳ را نوشت، کارگردانی و بازی کرد، دربارهٔ آدمکش وسواسی که به آرژانتین فرستاده و با یک رقاص درگیر می شود. او به ژانر وسترن در فیلم «چشم انداز باز» کوین کاستنر در سال ۲۰۰۳ بازگشت، سپس ژنرال رابرت ای. لی را در «خدایان و ژنرال ها» بازی کرد و در «شیران دست دوم» نقش داشت، فیلمی کوچک که در آن با مایکل کین به عنوان عموهای عجیب و غریب یک نوجوان بازی می کرد. دووال نقش پلیس خشن را در «ما مالک شب هستیم» بازی کرد، اما در نقش های کوتاه در «چهار کریسمس» و طنز ۲۰۰۵ «متشکرم که سیگار می کشید» شخصیت های خشن خود را مسخره کرد.
او با نزدیک شدن به هشتاد سالگی ار رمق نیفتاد: در سال ۲۰۰۹ در «جاده» جان هیلکوت ظاهر شد؛ در فیلم کوچک اما محبوب «گت لو» نقش مردی گوشه گیر با ریش را بازی کرد که به قول راجر ایبرت «چشمان زیرک و بازیگوشی دارد» و در «دل دیوانه» نقش کوتاه بازی و تهیه کنندگی کرد که بسیاری را به یاد «بخشش های محبت آمیز» می انداخت.
دووال با نویسنده «کبوتر تنها» بیل ویتلیف برای «شبی در مکزیک قدیم» در ۲۰۱۴ همکاری کرد و همان سال در «قاضی» نقش قاضی ای را بازی کرد که به قتل تصادفی متهم بود و پسرش (رابرت داونی جونیور) از او دفاع می کرد. به گفته ورایتی، فیلم «بر یک حرکت ساده اما الهام بخش در انتخاب بازیگر متمرکز است، و شخصیت شناسی دووال را در مقابل زیرکی داونی قرار می دهد و فرصت های فراوانی برای هر دو فراهم می کند.» دووال برای این فیلم هفتمین نامزدی اسکار خود را دریافت کرد.
در سال ۲۰۱۵، اولین تلاش کارگردانی او از زمان «ترانگو ترور» در سال ۲۰۰۲، فیلم مستقل جاه طلبانه «اسب های وحشی» در SXSW به نمایش درآمد. یکی از آخرین نقش های او در سینما، «چشم آبی کمرنگ» اسکات کوپر در سال ۲۰۲۲ بود.
دووال در سن دیگو متولد شد، پسر یک دریاسالار نیروی دریایی بود و در بخش های مختلف کشور، به ویژه انیپولیس، محل آکادمی نیروی دریایی آمریکا بزرگ شد. والدین و معلمانش او را تشویق کردند تا درام بخواند. پس از فارغ التحصیلی از کالج پرینسیپیا و تکمیل خدمت نظامی، زیر نظر سانفورد میزنر در نیبرهود پلی هاوس نیویورک تحصیل کرد. او با دوستانی مانند رابرت مورز، هکمن و هافمن وقت می گذراند. اجرای یک شبۀ «نمایی از پل» اثر آرتور میلر در ۱۹۵۷ به کارگردانی گراس بارد باعث شد او در تلویزیون در «شهر برهنه» و مهمان برنامه هایی مانند «مدافعان»، «تئاتر آرمسترانگ» و «اف بی آی» ظاهر شود.
در دهه ۱۹۶۰، حتی پس از موفقیت بزرگ «کشتن مرغ مقلد»، او در نقش های شخصیت محور در فیلم هایی مانند «کاپیتان نیومن»، «تعقیب»، «کارآگاه»، «شهامت واقعی» و «بولیت» ظاهر شد و در وسترن هایی مانند «قانون گذار»، «تهاجم بزرگ نورثفیلد مینه سوتا» و «جو کید» حضور داشت. او همچنین در تئاتر در نمایش هایی مانند «حرفه خانم وارن»، «با نام حقیقی من صدا کن»، «روزها و شب های بیبی فنسترماکر» و اجرای کامل آف برادوی «نمایی از پل» در ۱۹۶۵ با بازی مشترک جان وویت و سوزان آنسپچ حضور داشت. در دهه ۱۹۷۰، درام های جنایی شهری نیز یکی از زمینه های اصلی او بود، از جمله «نشان ۳۷۳»، «فرار» و «الیت قاتل» اثر سم پکینپا.
تلویزیون گاهی نقش های جذاب و کامل ارائه می داد. در سال ۱۹۷۹، او در فیلم تلویزیونی «آیک» نقش ژنرال دوایت دی. آیزنهاور را بازی کرد. ده سال بعد، در مینی سری CBS «کبوتر تنها» بازی کرد و نامزد امی شد. او نقش دیکتاتور شوروی را در فیلم HBO «استالین» در ۱۹۹۲ بازی کرد و نامزد دوم امی شد. در ۱۹۹۷، برای نقش نازی در «مردی که آیشمان را گرفت» نامزد امی شد؛ و در ۲۰۰۶، نقش اصلی و تهیه کنندگی مینی سری «رد پای شکسته» را بر عهده داشت که موفقیت آن AMC را به عنوان تولیدکننده محتوای اصلی معرفی کرد و دووال دو امی دریافت کرد، یکی برای بازیگری و دیگری، مشترک با سایر تهیه کنندگان، برای مینی سری برجسته. برای HBO، در فیلم تلویزیونی ۲۰۱۲ «همینگوی و گلهرن» نقش ژنرال روسی را بازی کرد.
این خبر توسط سایت همشهری آنلاین منتشر شده و وبپیما صرفا آن را به اشتراک گذاشته است.
منبع: همشهری آنلاین
